Doborowy przegląd kadrowo-płacowy #2

Zapraszamy do zapoznania się z wydanymi w ostatnim okresie najciekawszymi wyjaśnieniami resortu pracy, interpretacjami PIT i ZUS oraz orzeczeniami sądowymi i nowościami z obszaru kadr i płac.

Poniżej PODCAST do odsłuchania w dowolnym momencie:


Spis zagadnień (po kliknięciu w odnośnik zostaniesz przeniesiony do tekstu opisującego interesujące Cię zagadnienie):

Czy zryczałtowany przychód pracownika uzyskiwany z racji udostępniania mu samochodu służbowego do jazd prywatnych zawiera wartość paliwa?

Jakie są zasady stosowania 50-procentowych kosztów uzyskania przychodu?

Jaki wpływ na rozliczenia z zakresu płac będzie miała zmiana płacy minimalnej od 2021 r.?

Obniżenie wymiaru etatu z powodu COVID-19 bez wpływu na podstawę świadczeń chorobowych – zmiana przepisów

Jaki wymiar czasu pracy będzie obowiązywał w 2021 r.?

Jaki współczynnik ekwiwalentowy będzie obowiązywał w 2021 r.?

Nagroda dla pracownika z okazji jubileuszu istnienia pracodawcy a składki ZUS

Kiedy umowa o pracę zawarta z obcokrajowcem nie podlega w Polsce ozusowaniu?

Jakie są zasady ustalania podstawy składek ZUS przy oddelegowaniu pracownika za granicę (w razie np. braku przychodu w danym miesiącu lub skumulowaniu kilku wypłat w jednym miesiącu)?

Inspektor pracy z PIP może pozywać tylko w kwestii istnienia stosunku pracy

Jakie w świetle przepisów podatkowych są zasady dokonywania przez pracownika zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (np. odprawy)? Czy zwrot nienależnie pobranego świadczenia ma być dokonywany w kwocie brutto?

Jakie są reguły oskładkowania cudzoziemców zatrudnionych w Polsce?

Czy szczepienia przeciwko grypie finansowane przez pracodawcę podlegają ozusowaniu?

Czy naliczać składki ZUS od różnicy pomiędzy należnym pracownikowi ustawowym wynagrodzeniem minimalnym w Polsce a wynagrodzeniem faktycznie osiągniętym przez pracownika w Polsce?

Czy podlegają ozusowaniu dokonywane na rzecz członków rady nadzorczej zwroty kosztów przejazdu, noclegu i wyżywienia wypłacane w związku z odbywanymi posiedzeniami rady nadzorczej w sytuacji, gdy stanowią one należności z tytułu podróży służbowej?

Kiedy sfinansowanie pracownikowi studiów podyplomowych stanowi przychód podlegający opodatkowaniu?

Czy stanowi opodatkowany przychód sfinansowanie przez pracodawcę ze środków obrotowych wyjazdu szkoleniowo-integracyjnego dla pracowników i członków ich rodzin?

Kiedy nie trzeba naliczać podatku od dofinansowania świadczeń związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników?

Czy generuje przychód po stronie pracowników i zleceniobiorców z Ukrainy udostępnianie im na koszt pracodawcy miejsc noclegowych?

Czy podlegają opodatkowaniu świadczenia w postaci pokrycia kosztów edukacji dzieci pracowników?

Pojęcie wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT

Kwota ograniczenia podstawy wymiaru świadczeń chorobowych wypłacanych po ustaniu zatrudnienia

W IV kwartale 2020 r. podstawa zasiłkowa na potrzeby ustalenia świadczenia rehabilitacyjnego nie podlega waloryzacji

PFRON może przez 5 lat dochodzić od pracodawców zwrotu dofinansowań do wynagrodzeń

Tarcza 5.0 dla branży turystycznej i rozrywkowej (tzw. tarcza branżowa)

Nowe formularze dotyczące pełnomocnictwa PEL

Zaświadczenie A1 – nowe ułatwienia na PUE ZUS

Czy ZUS wyręczy firmy w rozliczaniu składek?

Wkrótce szczepionki przeciw grypie dla pracowników mają być całkowicie zwolnione z opodatkowania

Szykują się zmiany w zerowym PIT dla osób do 26. roku życia

Stanowisko MRPiPS z 22 września 2020 r. w sprawie ryczałtu za nadgodziny przy pracy zdalnej wydane dla DGP

Pracownica, która zawarła niekorzystne porozumienie zmieniające umowę o pracę, nie wiedząc, że jest w ciąży, może od niego odstąpić, powołując się na błąd

Propozycja zmian w Kodeksie pracy – telepracę zastąpi praca zdalna

Od 10 października nowe ograniczenia i zakazy w związku z koronawirusem

Refundacja wydatków wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej z innego konta jest bezprawna

Realizacja wsparcia z FGŚP po 27 września 2020 r.

Według jakich zasad rozliczać koszty podróży służbowej do Polski odbywanej przez pracownika oddelegowanego do pracy za granicą?

Nowe kalkulatory online

 

 

 

Czy zryczałtowany przychód pracownika uzyskiwany z racji udostępniania mu samochodu służbowego do jazd prywatnych zawiera wartość paliwa?

Interpretacja ogólna nr DD3.8201.1.2020 Ministra Finansów z 11-9-2020  r. w sprawie zryczałtowanego przychodu pracownika związanego z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych

Ryczałtowo określona w art. 12 ust. 2a ustawy PIT wartość nieodpłatnego świadczenia w postaci udostępniania pracownikowi auta służbowego do prywatnych przejazdów obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu – musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

 

W omawianej interpretacji czytamy m.in., że:

W wyroku z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2654/16 Sąd uznał, że „Minister Finansów trafnie zresztą zauważa, że wprowadzenie reguły uproszczonego, zryczałtowanego sposobu ustalania przychodu z nieodpłatnego świadczenia w postaci wykorzystywania przez pracowników samochodu służbowego do celów prywatnych, miało służyć ułatwieniu prowadzenia działalności gospodarczej przez uproszczenie rozliczeń podatkowych. Z celem tym pozostaje jednak w sprzeczności dążenie do szczegółowego wyliczania dodatkowych, hipotetycznych korzyści, które mógłby uzyskać pracownik eksploatując pojazd służbowy do celów prywatnych z wykorzystaniem paliwa, którego koszt ponosi pracodawca. Przede wszystkim jednak taka formuła obliczania wartości nieodpłatnego świadczenia musiałaby mieć jednoznaczną podstawę normatywną, której brak, podczas gdy ma ją formuła przeciwna – bazująca na ryczałcie obejmującym wszystkie elementy składające się na to świadczenie. Nie sposób zatem zgodzić się z argumentacją w istocie negującą ryczałtowy model rozpoznawania wartości nieodpłatnego świadczenia na rzecz modelu o charakterze częściowo ryczałtowym, a częściowo ewidencyjnym. Należy natomiast opowiedzieć się za trafnością wniosku, że ryczałtowo określana wartość analizowanych nieodpłatnych świadczeń obejmuje wszelkie koszty eksploatacji samochodu, w tym paliwo, ale także – tytułem przykładu – płyn do spryskiwaczy. Nie wydaje się natomiast, by można nią było objąć również koszty pozaeksploatacyjne, które nie warunkują samego korzystania z samochodu, jak opłaty autostradowe czy parkingowe.”.

Ponadto należy również zwrócić uwagę na cel uregulowania w ustawie PIT zasad wynikających z art. 12 ust. 2a–2c. Przepisy te zostały wprowadzone, aby ułatwić sposób określania wartości przychodu pracownika z tytułu wykorzystywania przez niego do celów prywatnych udostępnionego mu nieodpłatnie przez pracodawcę samochodu służbowego. Natomiast interpretacja tych przepisów, z której wynikałaby konieczność odrębnego ustalania wartości paliwa finansowanego przez pracodawcę w celu jego opodatkowania, przeczyłaby intencji ustawodawcy dotyczącej uproszczenia rozliczenia z tego tytułu i niweczyłaby sens zryczałtowanej formy określania przychodu.

Zwrócił na to uwagę m.in. WSA w Opolu w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Op 327/17, stwierdzając: „Natomiast odmienne rozwiązanie, wskazujące na wyłączenie paliwa z wydatków związanych z użytkowaniem samochodu służbowego tj. wskazujące na jego odrębność w konsekwencji stanowiłoby dalsze skomplikowanie w zakresie prowadzenia niezbędnych ewidencji. To z kolei niweczyłoby ideę ryczałtu i założonego nią celu.”

Przyjmując zatem argumentację zawartą w jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w zakresie interpretacji art. 12 ust. 2a ustawy PIT, należy stwierdzić, że ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu – musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

Używanie tak udostępnionego samochodu czasami wiąże się z dodatkowymi kosztami, takimi jak opłaty parkingowe, czy opłaty za przejazdy autostradą, które nie mogą być uznawane za świadczenia objęte kwotą określoną w art. 12 ust. 2a ustawy PIT.

Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego (czy z oddaniem do używania – bezpłatnie – dla celów prywatnych), a nie wszelkimi pochodnymi kosztami związanymi z podróżą samochodem udostępnionym do wykorzystywania w celach prywatnych.

źródło: Dziennik Urzędowy Ministra Finansów z dnia 21 września 2020 r. poz. 108

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-ogolna-nr-dd3-8201-1-2020-ministra-finansow-z-11-9-2020-r-w-sprawie-zryczaltowanego-przychodu-pracownika-zwiazanego-z-wykorzystywaniem-samochodu-sluzbowego-do-celow-prywatnych/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jakie są zasady stosowania 50-procentowych kosztów uzyskania przychodu?

Interpretacja ogólna nr DD3.8201.1.2018 Ministra Finansów z 15-9-2020 r. w sprawie zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do honorarium autorskiego

Dla potraktowania wynagrodzenia, jako honorarium i dla zastosowania wobec niego 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest:

  • powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego, warunkujące korzystanie przez twórcę z praw autorskich i umożliwiające rozporządzanie majątkowym prawem autorskim do utworu,
  • dysponowanie obiektywnymi dowodami potwierdzającymi powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego,
  • wyraźne wyodrębnienie honorarium od innych składników wynagrodzenia, przy czym warunek ten nie obejmuje wskazanych w interpretacji przypadków, w których 50% koszty uzyskania przychodów można stosować do całości wynagrodzenia twórcy.

 

W omawianej interpretacji czytamy m.in., że:

Celem niniejszej interpretacji prawa podatkowego jest wskazanie warunków, których spełnienie umożliwia zastosowanie, w tym przez płatnika podatku dochodowego (np. pracodawcę), 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub rozporządzania przez twórców tymi prawami.

(…) jak stanowi art. 22 ust. 9b ustawy PIT, ww. koszty stosuje się wyłącznie do przychodów uzyskiwanych z tytułu:

  • działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych, wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa;
  • działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
  • produkcji audialnej i audiowizualnej;
  • działalności publicystycznej;
  • działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;
  • działalności konserwatorskiej;
  • prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o prawie autorskim, do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
  • działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo- dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności

Ponadto, wysokość 50% kosztów uzyskania przychodów ograniczona jest limitem kwotowym uregulowanym w art. 22 ust. 9a i 9aa ustawy PIT.

W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów z tytułów wymienionych w art. 22 ust. 9 pkt 1–3 ustawy PIT nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy PIT, czyli 85 528 zł. Z kolei w myśl art. 22 ust. 9aa ustawy PIT, w przypadku zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 (dalej: „ulga dla młodych”), kwoty 85 528 zł nie może przekroczyć suma łącznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1–3 ustawy PIT, oraz ww. przychodów zwolnionych od podatku.

Jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT (w tym ponad kwotę 85 528 zł), koszty uzyskania przychodów przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych (…).

Podsumowując powyższe:

  • przedmiotem prawa autorskiego jest tylko taka działalność twórcza, która prowadzi do powstania utworu korzystającego z ochrony praw autorskich; sama działalność twórcza nie może być przedmiotem prawa autorskiego, a do przychodów uzyskanych z tego tytułu nie ma zastosowania art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT,
  • podstawowymi warunkami do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w ramach stosunku pracy jest to, aby przedmiotem umowy o pracę było powstanie utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim, tj. zamawianego i oczekiwanego przez pracodawcę, oryginalnego wytworu o indywidualnym charakterze,
  • w przypadku utworu pracowniczego niezbędne jest przyjęcie tego utworu przez pracodawcę, gdyż oznacza to ustawowe (lub umowne) rozporządzenie prawem autorskim na rzecz pracodawcy.

(…)

Norma zawarta art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT stanowi lex specialis w stosunku do zasady ogólnej ustalania kosztów uzyskania przychodów.

Zatem tylko w sytuacji, gdy jednoznacznie zostanie ustalone, że dany przychód objęty jest przedmiotem prawa autorskiego, możliwe jest zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3865/14).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzam, że dla potraktowania wynagrodzenia, jako honorarium i dla zastosowania wobec niego 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest:

  • powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego, warunkujące korzystanie przez twórcę z praw autorskich i umożliwiające rozporządzanie majątkowym prawem autorskim do utworu,
  • dysponowanie obiektywnymi dowodami potwierdzającymi powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego,
  • wyraźne wyodrębnienie honorarium od innych składników wynagrodzenia, przy czym warunek ten nie obejmuje wskazanych w interpretacji przypadków, w których 50% koszty uzyskania przychodów można stosować do całości wynagrodzenia twórcy.

 

źródło: Dziennik Urzędowy Ministra Finansów z dnia 18 września 2020 r. poz. 107

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-ogolna-nr-dd3-8201-1-2018-ministra-finansow-z-15-9-2020-r-w-sprawie-zastosowania-50-kosztow-uzyskania-przychodow-do-honorarium-autorskiego/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jaki wpływ na rozliczenia z zakresu płac będzie miała zmiana płacy minimalnej od 2021 r.?

Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2021 r. dla pracownika pełnoetatowego ustalono na kwotę 2.800 zł brutto (czyli o 200 złotych więcej niż w 2020 r.). Tak stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 września 2020 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2021 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1596).

 W przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze godzin, wysokość ustawowej płacy minimalnej wyznaczamy w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc w 2021 r. za podstawę wyliczeń sumę 2.800 zł.

 Poziom minimalnego wynagrodzenia wpływa m.in. na kwoty wolne od potrąceń oraz wysokość wielu świadczeń wypłacanych w ramach stosunku pracy, takich jak choćby dodatki za pracę nocną czy niektóre odszkodowania i odprawy.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/10/minimalne-wynagrodzenie-za-prace-w-2021-r-i-jego-wplyw-na-rozliczenia-z-zakresu-plac/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Obniżenie wymiaru etatu z powodu COVID-19 bez wpływu na podstawę świadczeń chorobowych – zmiana przepisów

W myśl nowych przepisów, w sytuacji gdy obniżenie wymiaru czasu pracy lub pogorszenie warunków zatrudnienia nastąpiło w ramach tarczy antykryzysowej w okresie wcześniej pobieranego świadczenia chorobowego oraz między okresami pobierania wcześniejszego i kolejnego świadczenia nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż trzy miesiące kalendarzowe, przepis art. 40 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa nie ma zastosowania. Taką zmianę wprowadziła ustawa z 7 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania społeczno-gospodarczym skutkom COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1747).

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/10/obnizenie-wymiaru-etatu-z-powodu-covid-19-bez-wplywu-na-podstawe-swiadczen-chorobowych/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jaki wymiar czasu pracy będzie obowiązywał w 2021 r.?

Wymiar czasu pracy w 2021 r. ustalony w oparciu o art. 130 § 1 Kodeksu Pracy dla pracownika zatrudnionego na cały etat łącznie wynosi w skali roku 2016 godzin czyli 252 roboczych dni (co oznacza 1 dzień roboczy mniej niż w roku 2020). Pracownicy pełnoetatowi pracujący w podstawowym systemie czasu pracy w 2021 r. najwięcej mają do przepracowania w marcu (184 godz.), zaś najmniej – w styczniu i maju – 152 godz.

 W 2021 r. dwa dni świąteczne przypadają na sobotę – 1 maja (Święto Pracy) oraz 25 grudnia (pierwszy dzień Bożego Narodzenia). Pracodawcy z tego tytułu muszą wyznaczyć 2 dodatkowe dni wolne od pracy w okresie rozliczeniowym obejmującym występowanie ww. świąt.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/09/wymiar-czasu-pracy-2021/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jaki współczynnik ekwiwalentowy będzie obowiązywał w 2021 r.?

Współczynnik do obliczania ekwiwalentu urlopowego w 2021 r. wynosi 21.

 Przy jego wyliczeniach powinniśmy w 2021 r. uwzględnić:

 1) 52 niedziele,

2) 52 dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy,

3) 9 świąt przypadających w inny dzień niż niedziela.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/10/wspolczynnik-do-ekwiwalentu-2021/

Powrót do spisu zagadnień

 

Nagroda dla pracownika z okazji jubileuszu istnienia pracodawcy a składki ZUS

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 4-9-2020 r. – WPI/200000/43/628/2020

Nagroda wypłacona pracownikowi z okazji jubileuszu istnienia pracodawcy podlega ozusowaniu. W tym przypadku nie znajduje zastosowania przepis § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia składkowego.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • przepis § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe przewiduje możliwość wyłączenie z podstawy wymiaru składek nagród jubileuszowych (gratyfikacji), które według zasad określających warunki ich przyznawania przysługują pracownikowi nie częściej niż co 5 lat;
  • z analizy obowiązującego przepisu jednoznacznie wynika, że decydujące znaczenie w kontekście zwolnienia tego typu świadczeń pieniężnych z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne ustawodawca przypisał periodycznemu, nie częstszemu niż co 5 lat nabywaniu przez pracownika prawa do ich uzyskania na podstawie wewnętrznych przepisów (np. Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, Regulaminu Wynagradzania) obowiązujących u pracodawcy. Natomiast podstawą zwolnienia ze składek świadczenia pieniężnego wypłacanego pracownikowi z tytułu jego stażu pracy jest wyłącznie fakt przepracowania określonej liczby lat;
  • w konsekwencji, nagroda jubileuszowa wypłacona na zasadach i w formie opisanej we wniosku o wydanie interpretacji będzie stanowiła podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne z tytułu stosunku pracy.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-4-9-2020-r-wpi-200000-43-628-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Kiedy umowa o pracę zawarta z obcokrajowcem nie podlega w Polsce ozusowaniu?

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 8-9-2020 r. – WPI/200000/43/662/2020

W myśl art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, nie podlegają ubezpieczeniom społecznym w Polsce obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej.

 

 

W omawianej odpowiedzi podkreślono, że:

  • z dniem 1 marca 2010 r. weszła z życie Umowa o zabezpieczeniu społecznym między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Korei z 25 lutego 2009 r. W życie weszło również Porozumienie Administracyjne z 25 lutego 2009 r. w sprawie stosowania Umowy. Zgodnie z zasadą zawartą w artykule 6 ust. 1 Umowy osoba zatrudniona na terenie jednej Umawiającej się Strony, w odniesieniu do tego zatrudnienia, podlega wyłącznie ustawodawstwu tej Umawiającej się Strony;
  • dalej Umowa w art. 7 ust 1 stanowi – jeżeli osoba zatrudniona przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium jednej Umawiającej się Strony zostanie delegowana przez tego pracodawcę do pracy na rzecz tego pracodawcy na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, ustawodawstwo pierwszej Umawiającej się Strony dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia nadal ma zastosowanie do tego zatrudnienia przez pierwsze sześćdziesiąt miesięcy kalendarzowych, tak jakby pracownik był wciąż zatrudniony na terytorium pierwszej Umawiającej się Strony;
  • w konsekwencji, uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że pracownik – obywatel Korei od dnia zatrudnienia nie podlega ubezpieczeniom społecznym w Polsce z uwagi na wystawione przez Krajowy Zakłady Emerytalny w Republice Korei Zaświadczenie o ubezpieczeniu KR-PL 1, w myśl Umowy o zabezpieczeniu społecznym między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Korei potwierdzające, że w okresie (…) zaświadczany pracownik lub osoba prowadząca działalność gospodarczą wskazana w zaświadczeniu podlega Narodowemu Systemowi Emerytalnemu Korei i jest wyłączona ze stosowania polskiego ustawodawstwa w odniesieniu do systemu emerytalnego z tytułu wykonywanej pracy opisanej poniżej na podstawie art. 7(1) Umowy.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-8-9-2020-r-wpi-200000-43-662-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jakie są zasady ustalania podstawy składek ZUS przy oddelegowaniu pracownika za granicę (w razie np. braku przychodu w danym miesiącu lub skumulowaniu kilku wypłat w jednym miesiącu)?

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 10-9-2020 r. – WPI/200000/43/672/2020

W sytuacji, gdy w danym miesiącu zostanie wypłacone pracownikowi oddelegowanemu do pracy poza granicami Polski wynagrodzenie (zarówno za pracę w Polsce, jak i za granicą) za okres dłuższy niż miesiąc, to sumę przychodów z tytułu wykonywania umowy o pracę wypłaconych w tym miesiącu, należy pomniejszyć o kwotę diet za dni pobytu za granicą, za które wynagrodzenie jest wypłacane. Jeżeli tak ustalona podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne będzie wyższa od prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy to podstawą do obliczenia składek będzie ta kwota, natomiast jeżeli ustalona kwota będzie niższa od przeciętnego wynagrodzenia to podstawą, od której należy obliczyć składki na ubezpieczenia społeczne pracownika będzie ww. przeciętne wynagrodzenie.

 

W omawianej odpowiedzi podkreślono, że:

  • w myśl § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia składkowego podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie stanowi część wynagrodzenia pracowników, których przychód jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, z wyłączeniem osób wymienionych w art. 18 ust. 12 ustawy – w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z tym zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy;
  • cytowany powyżej przepis ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy przychód pracownika za dany miesiąc jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie za pracę. Możliwość obniżania podstawy wymiaru składek o równowartość diet dotyczy zatem tylko tych osób, które uzyskują przychód wyższy niż przeciętne wynagrodzenie. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w sytuacji gdy odliczenie od zarobków równowartości diet spowoduje obniżenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracownika poniżej tego poziomu, przychód do oskładkowania będzie można obniżyć jedynie do wysokości przeciętnej płacy tj. kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy;
  • w przypadku uzyskania przez pracownika przychodu, który nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia, niezależnie od powodu tego stanu rzeczy (czy praca za granicą była wykonywana przez cały czy też przez część miesiąca), przepisu § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nie stosuje się. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne ustala się na zasadach ogólnych wynikających z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych powołanego powyżej, z zastosowaniem pozostałych wyłączeń określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe;
  • przez przychód ubezpieczonego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia należy rozumieć przychód ustalony zgodnie z treścią przywołanych przepisów art. 18 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Tym samym należy brać pod uwagę wszystkie składniki wynagrodzenia (będące przychodem pracownika) stanowiące podstawę wymiaru składek, wypłacane lub postawione do dyspozycji ubezpieczonego od pierwszego do ostatniego dnia miesiąca bez względu na okres, za jaki przysługują. Powyższe oznacza, że wypłata wynagrodzeń za okres dłuższy niż miesiąc, powinna być uwzględniana w miesiącu, w którym zostały wypłacone lub pozostawione do dyspozycji pracownika. Natomiast, w sytuacji, gdy pracownik w danym miesiącu nie uzyska żadnych należności, czyli zgodnie ze wskazaniem Przedsiębiorcy nie powstanie przychód z tytułu umowy o pracę, wówczas nie powstanie obowiązek odprowadzenia składek na ubezpieczenia społeczne;
  • w sytuacji, gdy w danym miesiącu zostanie wypłacone pracownikowi wynagrodzenie (zarówno za pracę w Polsce, jak i za granicą) za okres dłuższy niż miesiąc, to sumę przychodów z tytułu wykonywania umowy o pracę wypłaconych w tym miesiącu należy pomniejszyć o kwotę diet za dni pobytu za granicą, za które wynagrodzenie jest wypłacane. Jeżeli tak ustalona podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne będzie wyższa od prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy to podstawą do obliczenia składek będzie ta kwota, natomiast jeżeli ustalona kwota będzie niższa od przeciętnego wynagrodzenia to podstawą, od której należy obliczyć składki na ubezpieczenia społeczne pracownika będzie ww. przeciętne wynagrodzenie.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-10-9-2020-r-wpi-200000-43-672-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Inspektor pracy z PIP może pozywać tylko w kwestii istnienia stosunku pracy

Uchwała Sądu Najwyższego z 24-9-2020 r. – III PZP 1/20

Inspektorowi pracy na podstawie art. 631 Kodeks postępowania cywilnego nie przysługuje uprawnienie do wytoczenia na rzecz obywatela powództwa obejmującego żądanie ustalenia treści stosunku pracy lub sposobu ustania stosunku pracy.

W omawianej uchwale podkreślono, że PIP i pracujący w niej inspektorzy mogą wytaczać w imieniu zatrudnionych osób sprawy o istnienie stosunku pracy, ale uprawnienia tego nie można rozszerzać na wytaczanie powództwa o ustalenie jego treści, np. wymiaru etatu, wynagrodzenia, sposobu zakończenia umowy o pracę itp.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jakie w świetle przepisów podatkowych są zasady dokonywania przez pracownika zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (np. odprawy)? Czy zwrot nienależnie pobranego świadczenia ma być dokonywany w kwocie brutto?

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21-09-2020 r. – 0113-KDWPT.4011.117.2020.1.MH

Pracownik winien zwrócić nienależne świadczenie w całej wysokości przychodu, tj. w kwocie niepomniejszonej o pobraną przez płatnika zaliczkę na podatek dochodowy. Jeżeli jednak pracownik nie zwróci nienależnego świadczenia w kwocie uwzględniającej pobraną zaliczkę, to należy uznać, że zwrócił tylko część takiego świadczenia. W takiej sytuacji płatnik będzie mógł odliczyć od dochodu pracownika kwotę dokonanego zwrotu w takiej samej wysokości.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • zarówno art. 41b, jak i art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy sytuacji, w której zwracane przez podatnika nienależnie pobrane świadczenia uprzednio zwiększały dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, dlatego też zwrot ten dokonywany powinien być w kwocie brutto, tj. łącznie z pobranymi przez płatnika zaliczkami na podatek dochodowy, co gwarantuje odzyskanie przez podatnika kwoty tych zaliczek;
  • jednakże, przepis art. 41b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uzależnia obowiązku płatnika od otrzymania całkowitej kwoty świadczenia od pracownika. Natomiast stanowi, że płatnik odejmuje od dochodu kwotę dokonanego zwrotu, łącznie z pobranym podatkiem. Celem tej regulacji, jest to, aby została przywrócona sytuacja sprzed wypłaty świadczenia, które okazało się nienależne tzn. płatnik powinien odzyskać całą kwotę (łącznie z odprowadzoną zaliczką na podatek), którą wypłacił pracownikowi, podatnik powinien wyjść na zero jeżeli chodzi o kwotę uzyskanego przychodu, a zaliczka wpłacona do urzędu powinna zostać zwrócona. Jeżeli pracownik zwróci całą kwotę, to konto płatnika zostaje przywrócone do stanu pierwotnego, a pracownik kwotę podatku, którą oddał płatnikowi odzyska poprzez pomniejszenie bieżącego dochodu do opodatkowania. Płatnik nie ma bowiem możliwości odzyskania zapłaconej od tego świadczenia zaliczki na podatek. Dla pracodawcy cała kwota przychodu jest świadczeniem, które poniósł na rzecz pracownika, nie jest w tym przypadku istotne dzielenie jej na kwotę netto czy brutto;
  • w sytuacji zatem, gdy pracownik dokona tylko częściowego zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, nie należy traktować tego jako zwrotu kwoty netto, tylko jak częściowy zwrot kwoty przychodu, w której zawiera się również podatek. Na płatniku natomiast ciąży obowiązek wynikający z art. 41b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. odliczenia zwróconego przez pracownika świadczenia, czyli tej kwoty, którą podatnik faktycznie oddał płatnikowi. Pracownik odzyska tym samym podatek tylko od tej części, którą zwrócił. Tym samym uznać należy, że zobowiązanie płatnika i uprawnienia podatnika do rozliczania zwróconych, nienależnie pobranych świadczeń obciąża płatnika jak i przysługuje samemu pracownikowi w takiej wysokości w jakiej faktycznie została zwrócona, a zatem w zależności od konkretnego stanu zastosowanie znajdzie zarówno art. 41b, jak i art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • odnosząc przedstawione powyżej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że jeżeli otrzymany przez pracownika przychód w postaci odprawy likwidacyjnej okazał się nienależny, to pracownik powinien dokonać jego zwrotu w pełnej wysokości. Przychodem pracownika była bowiem cała kwota otrzymanej odprawy łącznie z pobranym przez płatnika podatkiem dochodowym;
  • zatem, pracownik winien zwrócić nienależne świadczenie w całej wysokości przychodu, tj. w kwocie niepomniejszonej o pobraną przez płatnika zaliczkę na podatek dochodowy. Jeżeli jednak jak wynika z treści wniosku pracownik nie zwrócił odprawy w kwocie uwzględniającej pobraną zaliczkę, to należy uznać, że zwrócił tylko część nienależnie pobranego świadczenia. W takiej sytuacji płatnik będzie mógł odliczyć od dochodu pracownika kwotę dokonanego zwrotu w takiej samej wysokości.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-dyrektora-krajowej-informacji-skarbowej-z-21-09-2020-r-0113-kdwpt-4011-117-2020-1-mh/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Jakie są reguły oskładkowania cudzoziemców zatrudnionych w Polsce?

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 29-9-2020 r. – WPI/200000/43/615/2020

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym nie posługuje się kryterium obywatelstwa, czy np. miejsca zamieszkania lub pobytu. Oznacza to, że obowiązkiem ubezpieczeń społecznych są objęci także cudzoziemcy, o ile spełniają warunki do podlegania ubezpieczeniom społecznym, a tak jest gdy z cudzoziemcem zostaje zawarta umowa o pracę lub też umowa zlecenia. Istotnym dla objęcia obowiązkiem ubezpieczeń społecznych jest więc:

  • fakt zawarcia z polskim podmiotem np. umowy o pracę lub umowy zlecenia, czyli umowy rodzącej zgodnie z przepisami obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz
  • wykonywanie pracy w ramach tej umowy na obszarze Polski

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie uzależniają objęcia ubezpieczeniami społecznymi od posiadanego obywatelstwa, miejsca zamieszkania czy pobytu, jak od tego przez jaki czas praca jest świadczona, natomiast istotnym jest fakt zawarcia z polskim podmiotem umowy, która rodzi zgodnie z polskimi przepisami obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz wykonywanie pracy w ramach takiej umowy na obszarze Polski. Jedynie ratyfikowana umowa międzynarodowa, jako prawo nadrzędne może wykluczyć zastosowanie polskich przepisów w tym zakresie. Cudzoziemiec zatrudniony w Polsce nie będzie podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych, jeśli obowiązek taki wyklucza umowa międzynarodowa, której Polska jest stroną lub prawo wspólnotowe;
  • ponadto w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie podlegają ubezpieczeniom społecznym określonym w tej ustawie obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych, lub instytucjach międzynarodowych, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej;
  • jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z 12 lipca 2017 r. (sygn. akt II UK 295/16) termin „nie podlegają ubezpieczeniom społecznym obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego”, należy dekodować w powiązaniu z systemem ubezpieczenia społecznego, a nie przez odwoływanie się do przepisów o charakterze meldunkowym, ilościowym (…) punktem odniesienia dla wyjaśnienia kwestii, czy pobyt cudzoziemca nie ma charakteru stałego jest wymieniony w tym przepisie obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym. Skoro ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych określa zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym, to podlegają im także obywatele państw obcych, którzy podejmują działalność stanowiącą podstawę objęcia ich obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym G..) Stały pobyt to pobyt niezmienny w danym okresie, czyli w okresie realizacji podstawy ubezpieczenia, przy czym nie ma większego znaczenia okoliczność dotycząca tego, jaką administracyjną gwarancję prowadzenia działalności lub zapewnienie pobytu miał w Polsce obywatel państwa obcego. (…) O tym czy dany pobyt ma charakter stały nie decyduje więc stały pobyt w sensie długotrwałości i stałości pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem w takim wypadku wyłączeniu z ubezpieczeń społecznych podlegają ci cudzoziemcy, których pobyt nie ma „takich cech”, choć spełniałyby warunki podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym (…)”. Podobnie w kwestii podlegania ubezpieczeniom społecznym przez cudzoziemców wykonujących m.in. umowy zlecenia wypowiedział się Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach z 13 grudnia 2016r. (111 AUa 1250/16 i z 20 grudnia 2016r. (III AUa 1249/16);
  • zbieżny z argumentacją Zakładu jest również wydany w tożsamej sprawie i w oparciu o te same przepisy prawa – wyrok Sądu Najwyższego z 1 października 2019r. (sygn. I UK 194/18), w którym Sąd uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego i oddalił odwołanie od decyzji Zakładu, wskazując że: „Z art. 5 ust. 2 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych nie wynika wymóg łącznego spełnienia dwóch wymienionych w tym przepisie przesłanek niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przez obywateli państw obcych. Przepis ten kreuje dwie niezależne od siebie kategorie określonych w nim osób, które obowiązkowi temu nie podlegają. Są nimi — po pierwsze — obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Polski nie ma charakteru stałego oraz — po drugie — obywatele państw obcych, których zatrudnieni są w wymienionych w tym przepisie placówkach” oraz, że „Z takiej wykładni art. 5 ust. 2 ustawy systemowej wynika, że zarówno w przypadku pracowniczego tytułu do podlegania ubezpieczeniom społecznym, jak i tytułu wynikającego z wykonywania umowy zlecenia sam zamiar czasowego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też legitymowanie się jedynie zezwoleniem na pobyt czasowy nie mają rozstrzygającego znaczenia. Istotne jest jedynie, czy podczas wykonywania wyżej wymienionych działalności można mówić o stałym przebywaniu danej osoby na terytorium Polski. W konsekwencji (…) stałe przebywanie w Polsce w okresie wykonywania tych czynności (np. zamieszkanie w Polsce i prowadzenie wykładów lub badań przez jeden semestr), chociażby przez krótki (sumarycznie) okres czasu determinowany czasowym zezwoleniem na pobyt będą prowadzić do objęcia polskim systemem ubezpieczeń społecznych.”;
  • podobnie wyroki (wyrok Sądu Najwyższego z 6 września 2011r. I UK 60/11 LEX nr 11022994; z 17 września 2009r., II UK 11/09, OSNP 2011 nr 9-10, poz. 134);
  • powołane powyżej orzecznictwo SN wyraźnie wskazuje, iż w obliczu wykonywania pracy przez cudzoziemca na terenie RP nie ma znaczenia charakter formalny jego pobytu i uzyskane zezwolenia na pracę. Z punktu widzenia prawa ubezpieczeń społecznych znaczenie ma fakt zawarcia z polskim podmiotem umowy rodzącej obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz podejmowanie na terenie RP aktywności, z którą wiąże się obowiązek ubezpieczeń społecznych.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-29-9-2020-r-wpi-200000-43-615-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy szczepienia przeciwko grypie finansowane przez pracodawcę podlegają ozusowaniu?

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 29-9-2020 r. – WPI/200000/43/655/2020

Wartość udostępnionego pracownikom świadczenia w postaci szczepień przeciwko grypie w całości finansowanego przez pracodawcę nie wchodzi do podstawy wymiaru składek ZUS w sytuacji, gdy nie podlega opodatkowaniu.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty bez względu na źródło finasowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych;
  • z treści złożonego wniosku wynika, że Zarząd Spółki zamierza sfinansować pracownikom Spółki szczepienia przeciwko grypie sezonowej. Szczepienia byłyby oferowane wszystkim pracownikom. Całkowity koszt szczepień poniesie Spółka bez partycypacji finansowej pracowników. Wartość wykupionych dla pracowników świadczeń w postaci szczepień przeciwko grypie, w ocenie Wnioskodawcy nie będzie przychodem ze stosunku pracy w myśl przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Planowane przez Wnioskodawcę zakupienie dla pracowników świadczeń w postaci szczepień przeciwko grypie, aktualnie nie jest uregulowane w przepisach wewnątrzzakładowych Wnioskodawcy;
  • przyjmując fakt, że wartość wykupionych dla pracowników świadczeń w postaci szczepień przeciwko grypie, nie będzie przychodem ze stosunku pracy w myśl przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych to również nie będzie stanowić podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne;
  • w konsekwencji, uwzględniając przedstawiony we wniosku złożonym 25 sierpnia 2020 r., opis zdarzenia przyszłego, własne stanowisko oraz obowiązujące przepisy prawa uznać należy za prawidłowe w przedmiocie nieuwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne wartości udostępnionego pracownikom świadczenia w postaci szczepień przeciwko grypie w całości finansowanej przez pracodawcę.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-29-9-2020-r-wpi-200000-43-655-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy naliczać składki ZUS od różnicy pomiędzy należnym pracownikowi ustawowym wynagrodzeniem minimalnym w Polsce a wynagrodzeniem faktycznie osiągniętym przez pracownika w Polsce?

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 16-9-2020 r. – WPI/200000/43/606/2020

Świadczenie pieniężne wypłacane pracownikom w postaci wyrównania w miesiącach, w których pracownicy z tytułu wykonywania pracy przez część miesiąca w Polsce — przy uwzględnieniu uśrednionej stawki godzinowej — nie osiągnęliby miesięcznego minimalnego wynagrodzenia za pracę przysługującego w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy w tym miesiącu, stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Powyższe wynika również z faktu, że źródłem i podstawą wypłaty łych należności („wyrównania”) będzie łączący Przedsiębiorcę z pracownikiem stosunek pracy i będzie to wynagrodzenie za pracę.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • ogólne pojęcie przychodu zawiera art.11 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym przychodami, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W świetle powyższego, dla powstania przychodu Istotne jest otrzymanie przez pracownika albo postawienie do jego dyspozycji środków pieniężnych, a nie samo stwierdzenie istnienia określonej należności. Ustawodawca określił w art. 1.2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ze za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych;
  • w świetle powyższego wypłata pracownikowi wyrównania do wysokości minimalnego wynagrodzenia, na podstawie art.7 ustawy z 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, będzie stanowiła podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne;
  • powyższe znajduje potwierdzenie w utrwalonym w tym zakresie orzecznictwie sadowym. Przykładowo: w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., Sądu Apelacyjnego w Lublinie sygn. akt III AUa 285/15, w którym orzekł iż: Z zestawienia przepisu art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych z pojęciem przychodu z art. 12 ust. I ustawy z dnia 26 lipca .1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że każda wypłato pieniężna dokonana przez pracodawcę na rzecz pracownika bez względu na źródło finansowania tych środków stanowi przychód ze stosunku pracy, podlegający obowiązkowi odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, chyba że określony przychód pracownika korzysta ze zwolnienia wymienionego w rozporządzeniu Ministra Procy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 199,4 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe;
  • powyższe ma zastosowanie również w odniesieniu do składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne pracowników stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób;
  • przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że świadczenie pieniężne wypłacane pracownikom w postaci wyrównania w miesiącach, w których pracownicy z tytułu wykonywania pracy przez część miesiąca w Polsce — przy uwzględnieniu uśrednionej stawki godzinowej — nie osiągnęliby miesięcznego minimalnego wynagrodzenia za pracę przysługującego w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy w tym miesiącu, stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Powyższe wynika również z faktu, że źródłem i podstawą wypłaty łych należności („wyrównania”) będzie łączący Przedsiębiorcę z pracownikiem stosunek pracy i będzie to wynagrodzenie za pracę.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-16-9-2020-r-wpi-200000-43-606-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy podlegają ozusowaniu dokonywane na rzecz członków rady nadzorczej zwroty kosztów przejazdu, noclegu i wyżywienia wypłacane w związku z odbywanymi posiedzeniami rady nadzorczej w sytuacji, gdy stanowią one należności z tytułu podróży służbowej?

Interpretacja ZUS Oddział w Lublinie z 6-10-2020 r. – WPI/200000/43/679/2020

Nie wlicza się do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe członków rady nadzorczej zwrotu kosztów przejazdu, noclegu i wyżywienia wypłacanych w związku z odbywanymi posiedzeniami rady nadzorczej w sytuacji, gdy stanowią one należności z tytułu podróży służbowej.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • katalog przychodów, które nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe został zawarty w § 2 wskazanego powyżej rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia, przepisy §2 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu podstawy wymiaru składek członków rad nadzorczych wynagradzanych z tytułu pełnienia tej funkcji. Wśród wyłączeń zawartych w przywołanym rozporządzeniu w § 2 ust. 1 pkt 15 wskazano, że nie stanowią podstawy wymiaru składek: diety i inne należności z tytułu podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem pkt 17. Wyłączenie wynikające z powołanego przepisu odnosi się do należności przysługujących pracownikowi na pokrycie kosztów związanych z podróżą z tytułu wykonywania na polecenie pracodawcy zadań służbowych poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. Za czas tej podróży służbowej pracownikom przysługują diety (przeznaczone m.in. na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży), zwrot kosztów przejazdu, noclegów i innych udokumentowanych wydatków, których w przypadku faktycznej wypłaty nie wlicza do podstawy wymiaru składek do wysokości określonego limitu zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki z 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej;
  • jak wynika ze wskazanego powyżej § 5 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, powyższy przepis stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy taka podróż noszącą znamiona podróży służbowej odbywają również inne grupy ubezpieczonych wskazane w tym przepisie takie jak m.in. członkowie rady nadzorczej. Zauważyć należy tu jednakże, że kwestia ustalenia, czy wskazane osoby podejmując działania wykonują je w ramach podróży służbowej jest uzależniona od decyzji i działań Spółki. Ponadto ustalenie czy ww. osoby przebywają w podróży noszącej znamiona podróży służbowej i w związku z tym są uprawnione do otrzymania określonych należności (m. in. zwrotu kosztów dojazdu) jest zagadnieniem nie wynikającym z przepisów regulujących sferę zabezpieczenia społecznego w Polsce. W konsekwencji wydając niniejsza decyzję Zakład oparł się na zawartym w piśmie z 28 września 2020r. wskazaniu Spółki, zgodnie z którym koszty przejazdu członków rady nadzorczej na posiedzenia należy traktować odpowiednio, jak diety i inne należności z tytułu podróży służbowej;
  • wobec powyższego jak wskazał Przedsiębiorca w opisanej sytuacji we wniosku członkowie rady nadzorczej odbywają podróż służbową, a wypłacane z tego tytułu kwoty tj. koszty zakwaterowania, wyżywienia oraz koszt podróży z miejsca zamieszkania lub miejsca pracy do miejsca posiedzenia rady nadzorczej należy traktować odpowiednio jak diety i inne należności z tytułu podróży służbowej, to w następstwie powyższego na mocy § 5 ust. 2 pkt 3 w związku z § 2 ust. 1 pkt 15 cyt. rozporządzenia wymienione koszty przejazdu i zakwaterowania oraz wyżywienia członków rady nadzorczej będą podlegały wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe podobnie jak to ma miejsce w sytuacji podróży służbowej pracowników;
  • w konsekwencji, uwzględniając przedstawiony we wniosku złożonym 04 września 2020r. stan faktyczny, uzupełniony pismem z 28 września 2020r., własne stanowisko Wnioskodawcy oraz obowiązujące przepisy prawa ZUS uznaje za prawidłowe stanowisko w sprawie nieuwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe członków rady nadzorczej zwrotu kosztów przejazdu, noclegu i wyżywienia wypłacanych w związku z odbywanymi posiedzeniami rady nadzorczej w sytuacji, gdy stanowią one należności z tytułu podróży służbowej.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://interpretacje-orzeczenia.pl/interpretacja-zus-oddzial-w-lublinie-z-6-10-2020-r-wpi-200000-43-679-2020/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Kiedy sfinansowanie pracownikowi studiów podyplomowych stanowi przychód podlegający opodatkowaniu?

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21-09-2020 r. – 0113-KDWPT.4011.137.2020.1.ASZ

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego. Użyte w cytowanym powyżej przepisie sformułowanie „odrębne przepisy” obejmuje m.in. ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • podnoszenie kwalifikacji zawodowych w rozumieniu Kodeksu pracy oznacza zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. Takie rozumienie podnoszenia kwalifikacji zawodowych współgra z innymi przepisami Kodeksu pracy, zgodnie z którymi kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku są ustalane w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) lub w przepisach szczególnych. Przepisy te wskazują zatem, jakich kwalifikacji pracodawca może oczekiwać od pracowników przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku. Zatem, przepisy Kodeksu pracy dotyczą przede wszystkim podnoszenia kwalifikacji zawodowych w ramach pracy aktualnie wykonywanej przez pracownika, ale również będą mogły mieć zastosowanie w przypadku, gdy planowany jest awans pracownika lub też pracodawca zamierza zaproponować mu inne warunki pracy, np. pracę na innym stanowisku, ze względu na zmianę profilu działalności firmy;
  • w stosunku do nauczycieli za odrębne przepisy, o których mowa wyżej, uznać należy również regulacje zawarte w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela;
  • na podstawie art. 70a ust. 1 ww. ustawy Karta nauczyciela, w budżetach organów prowadzących szkoły wyodrębnia się środki na dofinansowanie doskonalenia zawodowego nauczycieli, z uwzględnieniem szkoleń branżowych – w wysokości 0,8% planowanych rocznych środków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe nauczycieli, z zastrzeżeniem ust. 2;
  • w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego dyrektorzy przedszkoli wystąpili do prezydenta miasta z prośbą o wyrażenie zgody na przystąpienie do konkursu w ramach Poddziałania XI.1.1 Edukacja przedszkolna na dofinansowanie działań zaspokajających potrzeby przedszkoli w zakresie przygotowania tych placówek do przyjęcia i opieki nad dziećmi z niepełnosprawnościami (tj. dodatkowe zajęcia z edukacji specjalnej, dokształcenie nauczycieli i zakupienie odpowiedniego sprzętu i pomocy dydaktycznych) z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020;
  • należy zatem zauważyć, że przyznanie środków na sfinansowanie m.in. studiów podyplomowych nauczycieli przedszkoli wiązało się ze złożeniem stosownego wniosku przez miasto. Następnie, miasto uzyskało dofinansowanie na podstawie ww. wniosku i zawarło umowę z województwem. Zatem, umowa na dofinansowanie została zawarta z miastem (podmiotem posiadającym osobowość prawną, a nie poszczególnymi przedszkolami). Ponadto, środki z dofinansowania wpływają na wyodrębniony rachunek, utworzony dla potrzeb realizacji projektu dla miasta, natomiast obsługą projektu zajmuje się urząd miasta. Wszystkie wydatki dotyczące projektu realizowane są z wyodrębnionego rachunku, w tym: opłaty za studia podyplomowe i szkolenia nauczycieli oddelegowanych przez dyrektorów przedszkoli (pracodawców). Poza tym, mimo że to dyrektorzy poszczególnych przedszkoli, biorąc pod uwagę potrzeby kadrowe swoich placówek, skierowali swoich pracowników na różne formy dokształcania, to trójstronne umowy na finansowanie studiów podyplomowych i szkoleń indywidualnych zawarte zostały pomiędzy miastem, uczelnią/instytucją i nauczycielem skierowanym przez pracodawcę;
  • w przedstawionej sytuacji faktycznej nie sposób zatem przyjąć, że mamy do czynienia ze świadczeniami przyznawanymi przez pracodawcę, korzystającymi ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że sfinansowanie Wnioskodawczyni kosztów studiów podyplomowych na kierunku „Tyfloppedagogika”, z uwagi na trójstronny charakter umowy zawartej między uczelnią, miastem (organem prowadzącym przedszkola) i Wnioskodawczynią, nie sposób uznać za świadczenia przyznawane przez pracodawcę (dyrektora przedszkola), korzystające ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należało uznać za nieprawidłowe;
  • ponadto, zaznaczyć należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest wyłącznie wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przepisu regulującego zwolnienie z opodatkowania, który Wnioskodawczyni określiła, jako przepis mający być przedmiotem rozstrzygnięcia wniosku.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://sip.mf.gov.pl/faces/views/szczegoly/szczegoly-interpretacji-indywidualnej.xhtml?dokumentId=589359&poziomDostepu=PUB&indexAccordionPanel=-1#tresc

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy stanowi opodatkowany przychód sfinansowanie przez pracodawcę ze środków obrotowych wyjazdu szkoleniowo-integracyjnego dla pracowników i członków ich rodzin?

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21-09-2020 r. – 0114-KDWP.4011.71.2020.1.KS1

Udział pracowników i członków ich rodzin w kilkudniowym zagranicznym wyjeździe szkoleniowo-integracyjnym, opłaconym ze środków obrotowych pracodawcy, mającym na celu podniesienie kwalifikacji pracowników, budowanie zespołu, poprzez tworzenie pozytywnych relacji pracowników pomiędzy sobą oraz pracowników z zakładem pracy, zwiększenie wśród pracowników motywacji do pracy i zaangażowania w powierzone zadania, efektywności i wydajności pracy oraz wzmocnienie lojalności pracowników wobec pracodawcy, nie stanowi dla nich przysporzenia majątkowego.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • dokonując oceny, czy udział w wyjeździe szkoleniowo-integracyjnym pracowników i członków ich rodzin prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym stwierdzono, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    • po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    • po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
    • po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów);
  • w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, czy szkoleniach choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w wycieczce dobrowolnie, to po jego stronie nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku;
  • natomiast, bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu. Nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak jest podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w wyjeździe szkoleniowo- integracyjnym, zaoferowanym przez Wnioskodawcę pracownikom i ich rodzinom, nie oznacza uzyskania przychodu przez te osoby, gdyż brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich uprawnionych przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść;
  • mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że udział pracowników i członków ich rodzin w kilkudniowym zagranicznym wyjeździe szkoleniowo-integracyjnym, opłaconym ze środków obrotowych Wnioskodawcy, mającym na celu podniesienie kwalifikacji pracowników, budowanie zespołu, poprzez tworzenie pozytywnych relacji pracowników pomiędzy sobą oraz pracowników z Wnioskodawcą, będącym pracodawcą, zwiększenie wśród pracowników motywacji do pracy i zaangażowania w powierzone zadania, efektywności i wydajności pracy oraz wzmocnienie lojalności pracowników wobec pracodawcy, nie będzie stanowić dla nich przysporzenia majątkowego, a tym samym nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://sip.mf.gov.pl/faces/views/szczegoly/szczegoly-interpretacji-indywidualnej.xhtml?dokumentId=589554&poziomDostepu=PUB&indexAccordionPanel=-1#tresc

Powrót do spisu zagadnień

 

 

 

Kiedy nie trzeba naliczać podatku od dofinansowania świadczeń związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników?

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16-09-2020 r. – 0113-KDWPT.4011.116.2020.1.ASZ

Pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą, przysługuje urlop szkoleniowy i zwolnienie z całości lub z części dnia pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, które nie korzysta ze zwolnienia. Ponadto pracodawca może mu przyznać dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie, które w takich okolicznościach są wolne od podatku

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą, przysługuje urlop szkoleniowy i zwolnienie z całości lub z części dnia pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, które nie korzysta ze zwolnienia. Ponadto pracodawca może mu przyznać dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie (art. 1033 Kodeksu pracy), które w takich okolicznościach korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • ponadto należy zaznaczyć, że pracodawca zawiera na piśmie z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Postanowienia umowy nie mogą być jednak mniej korzystne niż przepisy Kodeksu pracy (art. 1034 § 1 i 2 Kodeksu pracy). Pracodawca nie ma obowiązku zawarcia umowy, jeżeli nie zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych (art. 1034 § 3 Kodeksu pracy);
  • przenosząc przywołane przepisy na grunt przedstawionego zdarzenia przyszłego – zdaniem Wnioskodawcy – stwierdzić należy, że wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika (dofinansowania kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych w formie studiów, szkoleń oraz kursów doszkalających) będzie stanowić dla niego przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże przychód ten będzie korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 tej ustawy;
  • w konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły – wynikające z art. 31 powołanej ustawy obowiązki płatnika polegające na obliczaniu i pobraniu w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaty tego świadczenia;
  • stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych wydanych przez Ministra Finansów, w tym we wskazanych tytułem przykładu interpretacji z dnia 6 lutego 2019 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nr 0115-KDIT2-2.4011.459.2018.3.HD, z dnia 25 marca 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, nr IPTPB1/415-765/13-4/AG, czy też z dnia 4 czerwca 2013 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, nr ITPB2/415-305/13/MN.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://sip.mf.gov.pl/faces/views/szczegoly/szczegoly-interpretacji-indywidualnej.xhtml?dokumentId=589114&poziomDostepu=PUB&indexAccordionPanel=-1#tresc

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy generuje przychód po stronie pracowników i zleceniobiorców z Ukrainy udostępnianie im na koszt pracodawcy miejsc noclegowych?

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16-09-2020 r. – 0113-KDWPT.4011.121.2020.2.KK

W sytuacji, gdy pracodawca – mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy – zapewnia pracownikowi zakwaterowanie w miejscowości, w której pracownik wykonuje pracę, to wartość tego świadczenia stanowi dla tego pracownika przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (nie dotyczy to wyłącznie tzw. pracowników mobilnych). Również w przypadku zleceniobiorców wartość zapewnionego im zakwaterowania stanowi dla nich opodatkowany przychód.

W odniesieniu do pracowników należy pamiętać, że wolna od podatku jest m.in. wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł (art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT).

Pamiętajmy jednak, ze zwolnić od podatku można przychód, który ze swojej istoty stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • wykonywania pracy w miejscach wskazanych przez pracodawcę na terenie całej Polski nie można utożsamiać, ani z podróżą służbową, ani z pracą mobilną. Przedstawiona we wniosku sytuacja, w przeciwieństwie do podróży służbowej, nie stanowi wykonania zadania służbowego (poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy) rozumianego, jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy umówionej i wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Pracownicy wykonują bowiem pracę w miejscu wskazanym przez pracodawcę;
  • stąd, w sytuacji, gdy Wnioskodawca – mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy – zapewnia pracownikowi zakwaterowanie w miejscowości, w której pracownik wykonuje pracę, to wartość tego świadczenia stanowi dla tego pracownika przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • wartość tego świadczenia jest bowiem wydatkiem poniesionym w interesie pracownika i to jemu przynosi wymierną korzyść. Zgoda pracownika na wykonywanie pracy w miejscu oddalonym od miejsca zamieszkania czy siedziby pracodawcy, nie oznacza automatycznego przekształcenia się w pracownika mobilnego, nawet gdy – jak w sytuacji przedstawionej we wniosku – swoje obowiązki pracownicy realizują na terenie całego kraju. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych za pracownika mobilnego uważa się pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się (podróży), dla którego podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Stąd przyjęło się, że pracownikiem mobilnym, jest np. przedstawiciel handlowy czy kierowca, których miejscem pracy jest określony w umowie o pracę obszar (np. województwo, czy kraj), a nie stałe skonkretyzowane miejsce. Nie sposób zatem w odniesieniu do pracowników Wnioskodawcy zastosować analogicznego rozwiązania jak dla pracowników mobilnych i uznać, że zapewnienie bezpłatnego zakwaterowania leży wyłącznie w interesie pracodawcy oraz służy wyłącznie realizacji obowiązku pracowniczego, tak jak ma to miejsce w przypadku pracownika mobilnego;
  • w rezultacie, gdy Wnioskodawca – mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy – zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg, to wartość tego świadczenia stanowi dla pracownika przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • mając na uwadze powyższe, wartość nieodpłatnych świadczeń w postaci zapewnienia pracownikom z Ukrainy zakwaterowania Wnioskodawca ma obowiązek doliczyć do przychodu pracowników ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji od tego przychodu/dochodu, po uwzględnieniu zwolnienia przedmiotowego pobrać i odprowadzić zaliczki na podatek dochodowy;
  • w odniesieniu natomiast do świadczeń w postaci zapewnienia noclegu zleceniobiorcom, zauważyć należy, że zasadnicza część rozważań zawartych w powołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest oparta na art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który definiuje pojęcie „przychodu” nie tylko z tytułu stosunku pracy, lecz także z innych tytułów prawnych. Uznać zatem należy, że uwagi zawarte w wyroku Trybunału mają zastosowanie także w stosunku do dochodów uzyskanych z tytułu umowy zlecenia;
  • co prawda, z treści art. 742 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, wynika, że dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym. Niemniej, ustawodawca ogranicza obowiązek zwrotu poniesionych przez przyjmującego zlecenie wydatków do wydatków służących należytemu wykonaniu zlecenia. Pomimo, że w art. 742 Kodeksu cywilnego brak jest wyraźnego określenia charakteru tych wydatków, należy przyjąć, że chodzi o zwrot wydatków koniecznych i użytecznych. Decydujące znaczenie ma więc celowy charakter tych wydatków. Muszą one być uzasadnione dążeniem do należytego wykonania umowy. Natomiast, wydatki o innym charakterze będą podlegały zwrotowi, jeżeli w zawartej między stronami umowie zostaną przewidziane, nie oznacza to jednak, że te pozostałe wydatki również należy kwalifikować do wydatków wymienionych w art. 742 Kodeksu cywilnego;
  • w świetle powyższego, w przypadku finansowania zleceniobiorcom noclegu w pobliżu miejsca wykonywania pracy nie sposób uznać, za wydatki, o których mowa w art. 742 Kodeksu cywilnego;
  • świadczenia w postaci zapewnienia zleceniobiorcom zakwaterowania są świadczeniami, które mają charakter osobisty, niezależnie od celu i okoliczności w jakich zostały poniesione. Skoro bowiem przez okres wykonywania umowy zlecenia zleceniobiorca będzie zamieszkiwał w miejscu zakwaterowania zapewnionym przez Wnioskodawcę, to stwierdzić należy, że będzie on wykorzystywał to miejsce przede wszystkim dla celów osobistych (prywatnych). Ww. kwatera nie będzie bowiem służyła zleceniobiorcy jako narzędzie pracy, miejsce pracy (służące wykonaniu umowy) lecz będzie służyła osobistym celom zleceniobiorcy. Dzięki temu, że Wnioskodawca zapewni zleceniobiorcy miejsce zakwaterowania w pobliżu miejsca realizacji zlecenia, po stronie zleceniobiorcy powstanie nieodpłatne świadczenie w postaci uniknięcia wydatków jakie musiałby ponieść w związku z wykonywaniem zlecenia w miejscu oddalonym od miejsca zamieszkania. Niewątpliwie zatem, także w przypadku zleceniobiorców, świadczenia – w postaci zapewnienia przez Wnioskodawcę nieodpłatnie noclegów – będą spełnione za zgodą zleceniobiorcy, bowiem będą związane z wykonaniem umowy zlecenia w miejscu uzgodnionym z Wnioskodawcą, będą spełnione w interesie zleceniobiorcy – bowiem pozwolą mu uniknąć wydatku, który niewątpliwie musiałby ponieść, aby wywiązać się z umowy zlecenia wykonywanego w miejscu oddalonym od miejsca zamieszkania, jak również korzyść ta jest wymierna i możliwa do przypisania konkretnemu zleceniobiorcy;
  • w konsekwencji, również w przypadku zleceniobiorców wartość zapewnionego im zakwaterowania stanowi dla nich przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który Wnioskodawca – jako płatnik – zobowiązany jest doliczyć do dochodów zleceniobiorcy, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym;
  • wskazać przy tym należy, że zasady opodatkowania przychodów z tytułu umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8 reguluje art. 41 ust. 1 tej ustawy, w przypadku osób które posiadają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do nierezydentów.
  • stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1;
  • w myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-12, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21;
  • stosownie do treści art. 42 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania;
  • zgodnie z art. 42 ust. 1a ww. ustawy w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio;
  • w świetle powyższego w przypadku umowy zlecenia zawartej z osobą, o której mowa w art. 3 ust. 2a ustawy, płatnik stosuje stawkę podatku wynikającą z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub nie pobiera podatku zgodnie z taką umową wyłącznie w sytuacji gdy podatnik przedstawi certyfikat rezydencji potwierdzający jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym kraju;
  • w opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że pracownicy/zleceniobiorcy z Ukrainy przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W tej sytuacji, zleceniobiorca staje się osobą, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, został bowiem spełniony warunek wynikający z art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy. W konsekwencji, wynagrodzenie oraz wartość nieodpłatnych świadczeń w postaci opłacenia zakwaterowania – które otrzymuje zleceniobiorca z Ukrainy, który nie przedstawił certyfikatu rezydencji, a którego pobyt w Polsce przekroczył 183 dni – podlega opodatkowaniu w analogiczny sposób jak dochód uzyskiwany przez polskich zleceniobiorców;
  • mając zatem na uwadze powyższe, wartość nieodpłatnych świadczeń w postaci zapewnienia zakwaterowania zleceniobiorcom z Ukrainy, Wnioskodawca jest zobowiązany doliczyć do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i od dochodów uzyskanych z tego źródła – zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy – ma obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://sip.mf.gov.pl/faces/views/szczegoly/szczegoly-interpretacji-indywidualnej.xhtml?dokumentId=589123&poziomDostepu=PUB&indexAccordionPanel=-1#tresc

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy podlegają opodatkowaniu świadczenia w postaci pokrycia kosztów edukacji dzieci pracowników?

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16-09-2020 r. – 0113-KDWPT.4011.174.2020.1.ASZ

Wartość nieodpłatnego świadczenia, jakie pracodawca zapewnia pracownikom, w postaci pokrycia kosztów związanych z edukacją dzieci w wysokości określonego procentu wartości czesnego i zwolnieniem z opłaty rejestracyjnej, stanowi dla pracowników przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • obowiązkiem każdego rodzica jest zapewnienie dziecku możliwie najlepszej opieki i rozwoju. Jego źródłem jest art. 96 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359), który stanowi, że rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotowywać je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień;
  • edukacja dzieci jest jednym z podstawowych warunków prawidłowego rozwoju człowieka. Dlatego też wobec szerokiej oferty na rynku edukacyjnym rodzic przy dokonywaniu wyboru właściwej szkoły dla dziecka kieruje się wieloma przesłankami. Kryterium bezpłatnej nauki w szkole publicznej jest tylko jednym z wielu warunków pomagających w podjęciu decyzji, nie zawsze najważniejszym. To od rodzica zależy zatem, czy dokona wyboru szkoły publicznej czy niepublicznej, w której obowiązuje czesne. Konsekwencją wyboru szkoły płatnej jest ciążący na rodzicach obowiązek uiszczania wszelkich wynikających z tego faktu opłat. Zatem, przejęcie tego zobowiązania przez inny podmiot powoduje, że po stronie rodzica powstaje przychód w rozumieniu ustawy podatkowej w związku z otrzymaniem świadczenia;
  • z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Dofinansowanie przez Spółkę 80% kosztów czesnego za każde dziecko pracownika oraz zwolnienie z opłaty rejestracyjnej powoduje, że po stronie pracownika powstanie przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia;
  • w ocenie Organu, w przypadku pokrycia przez Spółkę kosztów opłaty rejestracyjnej oraz czesnego za dziecko pracownika spełnione zostaną wszystkie warunki określone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., dla uznania otrzymanego świadczenia za świadczenie nieodpłatne. Pracownik wyraził bowiem zgodę na jego przyjęcie, zostało spełnione w jego interesie, zaoszczędził na wydatku, który sam musiałby ponieść, świadczenie ma określoną wartość pieniężną i indywidualny charakter;
  • w świetle powyższego, opłacenie za pracownika kosztów opłaty rejestracyjnej oraz czesnego za dziecko nie może być uznane za poniesione w interesie pracodawcy. Przeciwnie, to pracownik jako rodzic jest obowiązany do ponoszenia opłat z tym związanych. Zatem „przejęcie” przez pracodawcę (Wnioskodawcę) tego obowiązku powoduje powstanie po stronie pracownika przychodu, który należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
  • zgodnie natomiast z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej;
  • mając zatem na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz przytoczone powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że wartość nieodpłatnego świadczenia, jakie Wnioskodawca zapewnia pracownikom, w postaci pokrycia kosztów związanych z edukacją dzieci w wysokości 80% wartości czesnego i zwolnieniem z opłaty rejestracyjnej, stanowi dla pracowników Wnioskodawcy przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b tej ustawy. W konsekwencji, Wnioskodawca jako płatnik, jest zobowiązany do obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości tych świadczeń.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://sip.mf.gov.pl/faces/views/szczegoly/szczegoly-interpretacji-indywidualnej.xhtml?dokumentId=589129&poziomDostepu=PUB&indexAccordionPanel=-1#tresc

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Pojęcie wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11-09-2020 r. – 0115-KDIT2-2.4011.113.2017.7.20-S.ENB

Do wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT należy zaliczyć wynagrodzenie wraz ze składnikami wymienionymi w umowie o pracę (np. dodatek stażowy, funkcyjny), nagrodę roczną, oraz wynagrodzenie chorobowe z wyłączeniem zasiłku chorobowego, gdyż stanowi ono wypłatę wynikającą z tytułu podlegania pracownika ubezpieczeniom społecznym i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy.

 

W omawianej interpretacji podkreślono, że:

  • od odszkodowań przyznanych stosownie do przepisów o zakazie konkurencji, w sytuacji, gdy przekroczą określoną w art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT wysokość płatnik zobowiązany jest do pobrania zryczałtowanego podatku w wysokości 70%;
  • zgodnie z ww. przepisem dla ustalenia limitu wynagrodzenia, od którego uzależniony jest pobór 70% podatku należy brać pod uwagę sumę wypłaconego pracownikowi wynagrodzenia z okresu 6 miesięcy poprzedzających miesiąc wypłaty tego odszkodowania;
  • Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 656/18 oddalającym złożone skargi kasacyjne stwierdził, że art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. odnosi określenie podstawy opodatkowania nadwyżki odszkodowania do wynagrodzenia podatnika otrzymanego z tytułu umowy o pracę w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania. Przepis odsyła więc do wynagrodzenia otrzymanego z tytułu umowy o pracę, a nie do wynagrodzenia za wykonaną pracę. Jak uznał NSA, trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę należy się nie tylko za pracę faktycznie wykonaną, ale – w przewidzianych prawem przypadkach – także za okresy, w których pracownik pracy nie świadczy;
  • słuszna jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena, że wynagrodzenie chorobowe mieści się w pojęciu wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę, a zasiłek chorobowy nie;
  • wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy oraz zasiłek chorobowy, są odmiennymi od siebie świadczeniami. Nawet jeśli bowiem podstawa faktyczna (przyczyna niezdolności do pracy) oraz zasady obowiązujące przy ustalaniu podstawy wymiaru tych świadczeń są identyczne, to jednak są to świadczenia z dwóch różnych podstaw prawnych i wypłacane przez różne podmioty. Różnice te dostrzegł również ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczając wprost w art. 20 ust. 1 u.p.d.f. do przychodów z innych źródeł zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego. Jednocześnie w art. 20 ust. 2 u.p.d.f. zawarto definicję takich zasiłków: „za zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, o których mowa w ust. 1, uważa się kwoty wypłacanych przez zakład pracy lub organ rentowy zasiłków chorobowych, wyrównawczych, macierzyńskich, opiekuńczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych”;
  • natomiast wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. Zdaniem Sądu wynagrodzenie to należy zatem zaliczyć do wynagrodzenia otrzymanego z tytułu umowy o pracę, w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.f;
  • jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zasiłek chorobowy nie mieści się w pojęciu wynagrodzenia otrzymanego z tytułu umowy o pracę, w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.f. Świadczenie to wypłacane jest pracownikowi z tytułu podlegania przez niego ubezpieczeniu społecznemu i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, lecz przychód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f.);
  • do wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 należy zaliczyć wynagrodzenie wraz ze składnikami wymienionymi w umowie o pracę (np. dodatek stażowy, funkcyjny), nagrodę roczną, oraz wynagrodzenie chorobowe z wyłączeniem zasiłku chorobowego, gdyż stanowi ono wypłatę wynikającą z tytułu podlegania pracownika ubezpieczeniom społecznym i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy;
  • tak więc, w sytuacji, gdy wartość wypłaconego Wnioskodawczyni odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji przekroczyła wartość wynagrodzenia w wyżej przedstawionym rozumieniu, a więc z wyłączeniem zasiłku chorobowego, wówczas były pracodawca zobowiązany był do poboru podatku w wysokości 70%.

 

Link do pełnej treści interpretacji:

https://sip.mf.gov.pl/faces/views/szczegoly/szczegoly-interpretacji-indywidualnej.xhtml?dokumentId=588850&poziomDostepu=PUB&indexAccordionPanel=-1#tresc

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Kwota ograniczenia podstawy wymiaru świadczeń chorobowych wypłacanych po ustaniu zatrudnienia

W okresie od 1 września do 30 listopada 2020 r. podstawa wymiaru zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego przysługującego po ustaniu zatrudnienia nie może być wyższa niż 5.024,48 zł (w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia 2020 r. wskaźnik ten wynosił 5.331,47 zł).

Powrót do spisu zagadnień

 

 

W IV kwartale 2020 r. podstawa zasiłkowa na potrzeby ustalenia świadczenia rehabilitacyjnego nie podlega waloryzacji

Dla celów ustalenia wskaźnika waloryzacji podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przyjętej do obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego w IV kwartale 2020 r. porównaniu podlegało przeciętne miesięczne wynagrodzenie ogłaszane dla celów emerytalnych w II kwartale 2020 r. do takiego wynagrodzenia w IV kwartale 2019 r. Ponieważ wskaźnik waloryzacji skalkulowany jako stosunek tych wynagrodzeń nie przekroczył 100% (wyniósł 96,7%), podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego rozpoczynającego się w IV kwartale 2020 r. nie podlega waloryzacji.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

PFRON może przez 5 lat dochodzić od pracodawców zwrotu dofinansowań do wynagrodzeń

NSA w wyroku z 10 września 2020 r. (sygn. akt I GSK 829/20) potwierdził, że w sprawach o zwrot dopłat do pensji osób niepełnosprawnych ma zastosowanie 5-letni okres przedawnienia wynikający z Ordynacji podatkowej. Co ciekawe, PFRON dotychczas stał na stanowisku, że w poruszonej kwestii należy stosować okres 10-letni, o którym mowa w przepisach Kodeksu cywilnego.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Tarcza 5.0 dla branży turystycznej i rozrywkowej (tzw. tarcza branżowa)

W Dzienniku Ustaw pod poz. 1693 opublikowano ustawę z 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (tzw. tarcza branżowa lub tarcza 5.0). Przepisy tego aktu prawnego przewidują dla określonej grupy przedsiębiorców możliwość skorzystania ze świadczenia postojowego i dodatkowego świadczenia postojowego oraz ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek za lipiec, sierpień i wrzesień br.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/09/tarcza-5-0-dla-branzy-turystycznej-i-rozrywkowej-tzw-tarcza-branzowa/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Nowe formularze dotyczące pełnomocnictwa PEL

Od 30 września 2020 r. ZUS udostępnił na Platformie Usług Elektronicznych (PUE) ZUS uproszczone formularze pełnomocnictwa (PEL) oraz odwołania pełnomocnictwa (PEL-O).

Uproszczony formularz pełnomocnictwa ma tylko 3 strony. Wypełnia go osoba, która chce upoważnić inną do załatwienia w jej imieniu spraw w ZUS (z wyjątkiem spraw związanych z kontrolą ZUS). Jeśli jednak jednoosobowa reprezentacja wynika z wpisu w KRS, nie trzeba składać formularza PEL. Wystarczy skontaktować się ZUS i poprosić o dostęp do roli „Płatnik” na PUE ZUS.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/09/nowe-formularze-dotyczace-pelnomocnictwa/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Zaświadczenie A1 – nowe ułatwienia na PUE ZUS

Od 29 września 2020 r. Ci, którzy chcą otrzymać zaświadczenie A1, mogą wypełnić elektronicznie odpowiedni wniosek na Platformie Usług Elektronicznych (PUE) ZUS. Od 30 września wnioski te są jeszcze prostsze, a system podpowie, który wniosek wybrać i jak go wypełnić.

ZUS wychodzi naprzeciw oczekiwaniom klientów i wdraża na PUE ZUS nowe rozwiązania dla tych, którzy występują o wydanie zaświadczenia A1. Zaświadczenie A1 potwierdza podleganie ubezpieczeniom społecznym w Polsce. Od 30 września na PUE ZUS działa nowy kreator wniosku o wydanie tego zaświadczenia. Klient będzie odpowiadał na pytania a system na tej podstawie wybierze odpowiedni wniosek.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://serwiskadrowego.pl/2020/09/zaswiadczenie-a1-nowe-ulatwienia-na-pue-zus/

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Czy ZUS wyręczy firmy w rozliczaniu składek?

ZUS myśli o zdjęciu z przedsiębiorców i pracodawców obowiązki związane z rozliczaniem składek i wzięciu na siebie odpowiedzialności za te rozliczenia.

Takie wnioski płyną z przyjętego przez Zarząd ZUS planu w zakresie kluczowych projektów w procesie transformacji systemu zabezpieczenia społecznego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na najbliższe trzy lata. Sposób funkcjonowania ZUS oraz całego systemu zabezpieczenia społecznego ulegnie przez ten czas poważnemu przeobrażeniu.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://www.zus.pl/o-zus/aktualnosci/-/publisher/aktualnosc/1/zus-pomoze-firmom-i-rozliczy-skladki/3603279

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Wkrótce szczepionki przeciw grypie dla pracowników mają być całkowicie zwolnione z opodatkowania

Szczepionki przeciw grypie otrzymywane przez pracowników nie będą opodatkowane PIT – poinformowało PAP 16 września 2020 r. Ministerstwo Finansów. Jak zapewniono, prace nad rozporządzeniem w tej sprawie są finalizowane.

MF podało w informacji przekazanej PAP, że zgodnie z decyzją Ministra Finansów, ruszyły prace nad zwolnieniem osób fizycznych z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od wartości nieodpłatnych świadczeń otrzymanych w okresie obowiązywania stanu epidemii wywołanej wirusem COVID-19, w postaci sfinansowania przez firmę szczepień ochronnych przeciw grypie.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Szykują się zmiany w zerowym PIT dla osób do 26. roku życia

Od 2021 r. zwolnienie podatkowe dla osób do 26. roku życia ma objąć również przychody uzyskiwane w ramach umów stażowych, a także umów o praktyki zawodowe.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://premium.serwiskadrowego.pl/informator-kadrowo-placowy-2020/42/#_Toc5566772

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Stanowisko MRPiPS z 22 września 2020 r. w sprawie ryczałtu za nadgodziny przy pracy zdalnej wydane dla DGP

W opinii resortu pracy, zarówno treść przepisu art. 151[1] § 4 k.p., jak i odnoszącego się do tego przepisu orzecznictwa Sądu Najwyższego nie wykluczają możliwości wypłacania ryczałtu, o którym mowa w tym przepisie, pracownikom, którym pracodawca powierzył wykonywanie pracy zdalnej na podstawie art. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Pracownica, która zawarła niekorzystne porozumienie zmieniające umowę o pracę, nie wiedząc, że jest w ciąży, może od niego odstąpić, powołując się na błąd

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 października 2020 r. (sygn. akt II PK 78/19), stwierdził, że kobieta, która podpisała porozumienie zmieniające nie wiedząc o stanie ciąży może cofnąć swoje oświadczenie i uchylić się od skutków błędnej czynności prawnej powołując się na art. 84 kodeksu cywilnego.

Podstawą do wycofania się z takiego porozumienia jest art. 84 §1 kodeksu cywilnego, który za pośrednictwem art. 300 kodeksu pracy ma tu odpowiednie zastosowanie.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Propozycja zmian w Kodeksie pracy – telepracę zastąpi praca zdalna

Resort pracy przygotował projekt zmian w Kodeksie pracy, zawierający nowe regulacje dotyczące pracy zdalnej. Jak poinformował wiceminister Stanisław Szwed, z Kodeksu ma zniknąć pojęcie telepracy, a zastąpią je regulacje dotyczące pracy zdalnej.

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Od 10 października nowe ograniczenia i zakazy w związku z koronawirusem

W Dzienniku Ustaw poz. 1758 zostało opublikowane rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, na podstawie którego od soboty cały obszar Polski znajduje się w obszarze żółtym z wyjątkiem powiatów zakwalifikowanych do strefy czerwonej. Wspomniany akt prawny, który wszedł w życie z dniem 10 października 2020 r. podtrzymuje obowiązek zakrywania ust i nosa w zakładzie pracy, a także dotychczas obowiązujące nakazy zapewnienia odległości między stanowiskami pracy, które powinny wynosić 1,5 m.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://www.gov.pl/web/koronawirus/rozszerzamy-zasady-bezpieczenstwa

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Refundacja wydatków wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej z innego konta jest bezprawna

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 273/20, podkreślono, że pracodawca nie może kupić wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej z własnych środków, a potem zwrócić sobie wydanych na ten cel pieniędzy z rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON).

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Realizacja wsparcia z FGŚP po 27 września 2020 r.

Na mocy art. 1 ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1639) przedłużono możliwość składania wniosków o przyznanie świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników na podstawie art. 15g oraz 15gg ustawy antykryzysowej do 30 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://premium.serwiskadrowego.pl/pracodawca-w-obliczu-koronawirusa-praktyczny-poradnik/41/#_Toc41656

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Według jakich zasad rozliczać koszty podróży służbowej do Polski odbywanej przez pracownika oddelegowanego do pracy za granicą?

Pracodawcy miewają wątpliwości odnośnie tego, jakie zasady stosować przy rozliczaniu podróży służbowej odbywanej do Polski przez pracownika oddelegowanego do pracy poza granicami naszego kraju. W kwestii tej stanowisko zajęło Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wskazując, że w takim przypadku, trzeba sięgnąć po reguły zwrotu pracownikowi kosztów podróży, wyżywienia i zakwaterowania określone w przepisach państwa przyjmującego, z którego ten pracownik zostanie wysłany w podróż służbową do Polski.

 

Link do pełnej treści artykułu:

https://premium.serwiskadrowego.pl/delegowanie-pracownikow-praktyczny-poradnik/#_Toc5566551

Powrót do spisu zagadnień

 

 

Nowe kalkulatory online

Redakcja SerwisKadrowego.pl przygotowała / zaktualizowała następujące kalkulatory dla Kadr i Płac:

https://premium.serwiskadrowego.pl/kalkulator-potracen-z-umowy-zlecenia/

https://premium.serwiskadrowego.pl/potracenia-z-wynagrodzenia-za-prace-za-urlop-i-za-chorobe/

https://premium.serwiskadrowego.pl/kalkulator-ekwiwalent-za-urlop-wypoczynkowy/

https://premium.serwiskadrowego.pl/kalkulator-wynagrodzen-wynagrodzenie-za-urlop-wypoczynkowy/

https://premium.serwiskadrowego.pl/kalkulator-wymiar-czasu-pracy-2021/

https://premium.serwiskadrowego.pl/kalkulator-wspolczynnik-do-ekwiwalentu/

Powrót do spisu zagadnień

Skomentuj artykuł

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *